سوره
الضحى
-
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالضُّحَىٰ 1
قسم به روز روشن (یا هنگام ظهر آن).
-
وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ 2
و قسم به شب به هنگام آرامش آن.
-
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ 3
که خدای تو هیچ گاه تو را ترک نگفته و بر تو خشم ننموده است (چهل روز بر رسول وحی نیامد، دشمنان به طعنه گفتند: خدا از محمد قهر کرده. این آیه رد بر آنهاست).
-
وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَىٰ 4
و البته عالم آخرت برای تو بسی بهتر از نشأه دنیاست.
-
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰ 5
و پروردگار تو به زودی به تو چندان عطا کند که تو راضی شوی (در دنیا نصرت و در آخرت مقام شفاعت به تو بخشد).
-
أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَىٰ 6
آیا خدا تو را یتیمی نیافت که در پناه خود جای داد؟
-
وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَىٰ 7
و تو را (در بیابان مکه) ره گم کرده و حیران یافت (در طفولیت که حلیمه دایهات آورد تا به جدّت عبد المطّلب سپارد در راه مکه گم شدی، حلیمه و عبد المطلب سخت پریشان شدند و خدا زود آنها را به تو) ره نمایی کرد.
-
وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَىٰ 8
و باز تو را فقیر (الی الله) یافت (به دولت نبوت) توانگر کرد (و نعمت رسالت عطا نمود).
-
فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ 9
پس تو هم یتیم را هرگز میازار.
-
وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ 10
و فقیر و گدای سائل را به زجر مران.
-
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ 11
و اما نعمت پروردگارت را (که مقام نبوت و تقرب کامل به خدا یافتی، بر امت) باز گو.