سوره
المعارج
-
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ 1
سائلی از عذاب قیامت که وقوعش حتمی است (از رسول) پرسید (که آن عذاب چه مردمی راست).
-
لِلْكَافِرِينَ لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ 2
(بداند که) بر فرقه کافران است و هیچ کس از آنان دفع نتواند کرد.
-
مِنَ اللَّهِ ذِي الْمَعَارِجِ 3
که آن عذاب از (قهر) خدای مالک آسمانهاست (یا مراد عذاب واقع بر نعمان بن حارث است که به نصب خلافت علی علیه السلام بر رسول صلی اللّه علیه و آله و سلّم اعتراض کرد، رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمود: به امر خدا کردم. او گفت: اگر چنین است خدایا بر من عذابی فرست. فورا سنگی از آسمان بر فرقش رسید و هلاک شد).
-
تَعْرُجُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ 4
فرشتگان و روح الامین (برای اخذ فرمان) به سوی (عرش) خدا بالا روند در روزی که مدتش پنجاه هزار سال خواهد بود.
-
فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا 5
پس صبر نیکو پیش گیر.
-
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيدًا 6
که این مردم آن روز را بسیار دور (از امکان) بینند.
-
وَنَرَاهُ قَرِيبًا 7
و ما نزدیک (به وقوع) میبینیم.
-
يَوْمَ تَكُونُ السَّمَاءُ كَالْمُهْلِ 8
روزی که آسمان چون فلز گداخته شود.
-
وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ 9
و کوهها مانند پشم زده متلاشی گردند.
-
وَلَا يَسْأَلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا 10
و هیچ کس از خویش خود جویا نشود.
-
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ 11
چون حقیقت حالشان به آنها بنمایند آن روز کافر بدکار آرزو کند که کاش توانستی فرزندانش را فدای خود سازد و از عذاب برهد.
-
وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِيهِ 12
و هم زن و برادرش.
-
وَفَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ 13
و هم خویشان و قبیلهاش را که همیشه حمایتش میکردند.
-
وَمَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنْجِيهِ 14
و هر که را روی زمین است خواهد همه را فدای خویش گردند تا مگر او را (از آن عذاب) برهاند.
-
كَلَّا ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ 15
و هرگز نجات نیابد که آتش دوزخ بر او شعلهور است.
-
نَزَّاعَةً لِلشَّوَىٰ 16
تا سر و صورت و اندمش پاک بسوزد.
-
تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ 17
دوزخ کسی را میخواند که از خدا رو گردانیده و با حق مخالفت کرده.
-
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰ 18
و مال دنیا را جمع کرده و همه را ذخیره نموده است.
-
إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا 19
که انسان مخلوقی طبعا سخت حریص و بیصبر است.
-
إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا 20
چون شر و زیانی به او رسد سخت جزع و بیقراری کند.
-
وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا 21
و چون مال و دولتی به او رو کند منع (احسان) نماید.
-
إِلَّا الْمُصَلِّينَ 22
مگر نماز گزاران حقیقی.
-
الَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ 23
آنان که دایم در نماز (و طاعت الهی) عمر گذرانند.
-
وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ 24
و آنان که در مال و دایی خود حقّی معیّن و معلوم گردانند.
-
لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ 25
تا به فقیران سائل و فقیران آبرومند محروم رسانند.
-
وَالَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ 26
و آنان که روز قیامت و جزا را تصدیق کنند.
-
وَالَّذِينَ هُمْ مِنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ 27
و آنان که از قهر و عذاب خدای خویش سخت ترسانند.
-
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ 28
که از عذاب خدا هیچ کس ایمن نتواند بود.
-
وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ 29
و آنان که اندام خود را (از شهوت رانی) نگاه میدارند.
-
إِلَّا عَلَىٰ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ 30
مگر بر زنان حلال و کنیزان ملکی خویش که (از اعمال شهوت با آنها) هیچ ملامت ندارند.
-
فَمَنِ ابْتَغَىٰ وَرَاءَ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْعَادُونَ 31
و هر که غیر از این جوید اینان به حقیقت متعدی و ستمکارند.
-
وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ 32
و آنان که امانت و عهد و پیمانشان را رعایت کنند.
-
وَالَّذِينَ هُمْ بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ 33
و آنان که برای گواهی به حق قیام کنند.
-
وَالَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ 34
و آنان که نماز خود را (به وقت و شرایط و حضور قلب) محافظت کنند.
-
أُولَٰئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَ 35
آنان در باغها (ی بهشت ابد) با عزّت و احترام متنعّمند.
-
فَمَالِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ 36
(ای رسول) چه شده است کافران را که (با تمسخر) به جانبت میشتابند؟!
-
عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِينَ 37
از راست و چپ گروه گروه (باز پراکنده میشوند و به دین خدا نمیگروند).
-
أَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ 38
آیا هر یک طمع دارند که باز آنها را در بهشت با ناز و نعمت داخل کنند؟!
-
كَلَّا ۖ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ 39
هرگز این نشود (چون) آنها خود میدانند که ما آنها را از چه (نطفه پستی) آفریدهایم (باز به آفریننده خود ایمان نمیآورند و به کفر میشتابند و طمع آن دارند که چون مؤمنان به بهشت روند).
-
فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ 40
چنین نیست، سوگند به خدای مشرقها و مغربها که ما قادریم.
-
عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ خَيْرًا مِنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ 41
که به جای آنها خلقی بهتر از آنها بیافرینیم و هرگز کسی (به قدرت و قوت) بر ما سبقت نخواهد یافت.
-
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّىٰ يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ 42
پس آنها را به کفر و ضلالت خود بگذار که به بازیچه دنیا دل بازند تا با روزی که وعده عذاب آنهاست رو به رو شوند.
-
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ 43
آن روزی که به سرعت سر از قبرها برآورده، گویی به سوی بتها (و نتیجه پرستش غیر خدا) میشتابند.
-
خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ 44
در حالی که چشمهاشان (از هول و وحشت قیامت) به خواری فرو افتاده و ذلّت (کفر و عصیان) بر آنها احاطه کرده، این همان روزی است که به آنها وعده میدادند.