سوره
الحاقة
-
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ الْحَاقَّةُ 1
قیامت آن روز حق و حقیقت است (که حقوق خلق و حقایق امور در آن به ظهور رسد).
-
مَا الْحَاقَّةُ 2
آن روز حق و حقیقت چه (روز هولناک سختی) است؟
-
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحَاقَّةُ 3
چگونه سختی و عظمت آن روز را درک توانی کرد؟
-
كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ 4
قوم عاد و ثمود آن روز کوبنده را تکذیب کردند.
-
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ 5
اما قوم ثمود به کیفر طغیان هلاک شدند.
-
وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ 6
اما قوم عاد نیز به بادی تند و سرکش به هلاکت رسیدند.
-
سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ 7
که آن باد تند را خدا هفت شب و روز پی در پی بر آنها مسلط کرد که دیدی آن مردم گویی ساقه نخل خشکی بودند که به خاک در افتادند.
-
فَهَلْ تَرَىٰ لَهُمْ مِنْ بَاقِيَةٍ 8
آیا هیچ بینی که (دیگر به روزگار) از آنان اثری باشد؟
-
وَجَاءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَاتُ بِالْخَاطِئَةِ 9
و فرعون و اقوام پیش از او و مردم آن آبادیهای زیر و رو شده (یعنی قوم زشتکار لوط) به کفر و خطاکاری برخاستند.
-
فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَابِيَةً 10
و با رسول پروردگارشان مخالفت کردند، خدا هم آنان را به عذابی سخت گرفتار ساخت.
-
إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيَةِ 11
(شما مردم فرزندان نوحید که) ما چون طوفان دریا طغیان کرد شما را به کشتی نشاندیم (و نجاتتان دادیم).
-
لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ 12
تا آن (غرق کفار و نجات مؤمنان) را مایه پند و عبرت شما مردم قرار دهیم و لیکن گوش شنوای هوشمندان این پند و تذکر را تواند فرا گرفت.
-
فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ 13
باز (به یاد آر) چون در صور (اسرافیل) یک بار بدمند.
-
وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً 14
و زمین و کوهها را بر دارند و یک مرتبه همه را خرد و متلاشی سازند.
-
فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ 15
آنگاه آن واقعه بزرگ قیامت واقع گردد.
-
وَانْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ 16
و بنای مستحکم آسمان (از دهشت و عظمت) آن روز سست شود و سخت درهم شکافد.
-
وَالْمَلَكُ عَلَىٰ أَرْجَائِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَانِيَةٌ 17
و فرشتگان بر اطراف آسمان (منتظر فرمان حق) باشند و عرش پروردگارت را در آن روز هشت ملک مقرّب بر فراز سرشان (یا فراز سر مردم) بردارند.
-
يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنْكُمْ خَافِيَةٌ 18
آن روز که (در پیشگاه حساب) شما را حاضر کنند هیچ کار از اسرار مخفی شما هم پنهان نخواهد ماند.
-
فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَيَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا كِتَابِيَهْ 19
اما کسی که نامه اعمال او را به دست راستش دهند (با کمال نشاط و شادمانی و سربلندی به اهل محشر) گوید: بیایید نامه مرا بخوانید.
-
إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلَاقٍ حِسَابِيَهْ 20
من ملاقات این روز حسابم را اعتقاد داشتم (و در دنیا به گناه نپرداختم).
-
فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ 21
این چنین کس در عیش و زندگانی خوش خواهد بود.
-
فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ 22
در بهشت عالی رتبه (ابدی).
-
قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ 23
که میوههای آن همیشه در دسترس (بهشتیان) است.
-
كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِي الْأَيَّامِ الْخَالِيَةِ 24
(و خطاب رسد که) از طعام و شرابهای لذیذ و گوارای بهشتی هر چه خواهید تناول کنید، شما را گوارا باد، که این پاداش اعمال ایّام گذشته دنیاست که (بر امروز خویش) پیش فرستادید.
-
وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيَهْ 25
و اما آن کس که کتاب عملش به دست چپ دهند (با کمال شرمندگی و اندوه) گوید: ای کاش نامه مرا به من نمیدادند.
-
وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ 26
و من هرگز از حساب اعمالم آگاه نمیشدم.
-
يَا لَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَ 27
ای کاش مرگ مرا از چنگ این غصه و عذاب نجات میداد.
-
مَا أَغْنَىٰ عَنِّي مَالِيَهْ ۜ 28
(ای داد که) مال و ثروت من امروز به فریاد من نرسید.
-
هَلَكَ عَنِّي سُلْطَانِيَهْ 29
همه قدرت و حشمتم نابود گردید.
-
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ 30
(و خطاب قهر رسد که) او را بگیرید و در غل و زنجیر کشید.
-
ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ 31
تا بازش به دوزخ در افکنید.
-
ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوهُ 32
آنگاه به زنجیری که طولش هفتاد ذراع است (به آتش) در کشید.
-
إِنَّهُ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ 33
که او به خدای بزرگ ایمان نیاورده.
-
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ 34
و هرگز مسکینی را بر سفره طعام خود به رغبت نخوانده است.
-
فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هَاهُنَا حَمِيمٌ 35
بدین سبب امروز هیچ خویش و دوستداری که به فریادش رسد در اینجا ندارد.
-
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ 36
و طعامی غیر از غسلین (چرک و پلیدی دوزخیان) نصیبش نیست.
-
لَا يَأْكُلُهُ إِلَّا الْخَاطِئُونَ 37
و آن طعام را کسی جز اهل دوزخ نمیخورد.
-
فَلَا أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ 38
قسم به آنچه (از آثار حق) میبینید.
-
وَمَا لَا تُبْصِرُونَ 39
و آنچه نمیبینید.
-
إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ 40
که قرآن به حقیقت (وحی خدا و) کلام رسول بزرگواری است.
-
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَا تُؤْمِنُونَ 41
و آن نه سخن شاعری (و گفتار خیالی و موهومی) است (گر چه) اندکی از شما مردم به آن ایمان میآورید.
-
وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ ۚ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ 42
و نه حرف کاهن غیبگوست (گر چه) اندکی از شما مردم متذکر حقایق آن میشوید.
-
تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ 43
این قرآن تنزیل خدای عالمیان است.
-
وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ 44
و اگر (محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) از دروغ به ما برخی سخنان را میبست،
-
لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ 45
محققا ما او را (به قهر و انتقام) از یمینش میگرفتیم.
-
ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ 46
و رگ و تینش را قطع میکردیم.
-
فَمَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِينَ 47
و شما هیچ یک بر دفاع از او قادر نبودید.
-
وَإِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ 48
و این قرآن به حقیقت پند و تذکر پرهیزکاران عالم است.
-
وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ 49
و البته ما میدانیم که شما برخی تکذیب آن میکنید.
-
وَإِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكَافِرِينَ 50
و تکذیبش عاقبت مایه ندامت کافران است.
-
وَإِنَّهُ لَحَقُّ الْيَقِينِ 51
و این حق و حقیقت محض است.
-
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ 52
پس به نام خدای بزرگوار خود تسبیح گوی و آن را به ستایش یاد کن.