سوره
القيامة
-
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ 1
چنین نیست (که کافران پنداشتند) قسم به روز (بزرگ) قیامت.
-
وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ 2
و قسم به نفس پر حسرت و ملامت (یعنی نفس انسان که در قیامت خود را بر تقصیر و گناه بسیار ملامت کند و حسرت خورد) . [جواب قسم محذوف است، یعنی به اینها سوگند میخورم که آدمیان را در روز قیامت برخواهم انگیخت. (م) ژ)]
-
أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ 3
آیا آدمی پندارد که ما دیگر ابدا استخوانهای (پوسیده) او را باز جمع نمیکنیم؟
-
بَلَىٰ قَادِرِينَ عَلَىٰ أَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ 4
بلی (استخوانهای او را جمع میکنیم) در حالی که ما قادریم که سرانگشتان او را هم منظم درست گردانیم.
-
بَلْ يُرِيدُ الْإِنْسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ 5
بلکه انسان میخواهد آنچه (از عمرش) در پیش است همه را به فجور و هوای نفس گذراند.
-
يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ 6
(که دایم با شک و انکار) میپرسد کی روز قیامت (و حساب) خواهد بود؟
-
فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ 7
(بگو) روزی که چشمهای خلقان (از وحشت و هول) خیره بماند.
-
وَخَسَفَ الْقَمَرُ 8
و ماه تابان تاریک شود.
-
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ 9
و میان خورشید و ماه جمع گردد (و هر دو بینور شوند).
-
يَقُولُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ 10
در آن روز انسان گوید: (ای وای از سختی عذاب) کجا مفرّ و پناهی خواهد بود؟
-
كَلَّا لَا وَزَرَ 11
هرگز مفرّ و پناهگاهی نیست.
-
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ 12
آن روز جز درگاه خدا آرامگاهی هیچ نیست.
-
يُنَبَّأُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ 13
آن روز آدمی به (نتیجه) هر نیک و بدی که در مقدّم و مؤخّر عمر کرده آگاه خواهد شد.
-
بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ 14
بلکه انسان خود بر (نیک و بد) خویش به خوبی بیناست.
-
وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُ 15
هر چند (پردههای) عذر (بر چشم بصیرت) خود بیفکند.
-
لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ 16
(ای رسول در حال وحی) با شتاب و عجله زبان به قرائت قرآن مگشای.
-
إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ 17
که ما خود قرآن را مجموع و محفوظ داشته و بر تو فرا خوانیم.
-
فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ 18
و آنگاه که بر خواندیم تو پیرو قرآن آن باش.
-
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ 19
پس از آن بر ماست که (حقایق) آن را بر تو بیان کنیم.
-
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ 20
هرگز، بلکه شما (کافران لجوج) تمام دنیای نقد عاجل را دوست دارید.
-
وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ 21
و به کلی کار آخرت را واگذارید.
-
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ 22
آن روز رخسار طایفهای (از شادی) بر افروخته و نورانی است.
-
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ 23
و به چشم قلب جمال حق را مشاهده میکنند.
-
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ 24
و رخسار گروهی دیگر عبوس و غمگین است.
-
تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ 25
که میدانند حادثه ناگواری در پیش است که پشت آنها را میشکند.
-
كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ 26
چنین نیست (که منکران قیامت پنداشتند. باش تا) آن گاه که جانشان به گلو رسد.
-
وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ 27
و (اهلش) گویند: کیست که چاره درد این بیمار تواند کرد؟
-
وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ 28
و بیمار خود یقین به مفارقت از دنیا کند (که ملک موت را به چشم ببیند).
-
وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ 29
و ساقهای پا (از شدت غم عقبی و حسرت دنیا) به هم در پیچد.
-
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ 30
در آن روز خلق را به سوی خدا خواهند کشید.
-
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ 31
پس (آن روز وای بر آن که چون ابو جهل) حق را تصدیق نکرد و نماز (و طاعتش) بجا نیاورد.
-
وَلَٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ 32
بلکه (خدا را) تکذیب کرد و (از حکمش) رو بگردانید.
-
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰ أَهْلِهِ يَتَمَطَّىٰ 33
و آن گاه با تکبر و نخوت به سوی اهل خویش روی آورد.
-
أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ 34
(به وی خطاب شود) وای (بر زندگی) و (صد) وای بر (مرگ) تو.
-
ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ 35
پس (از مرگ هم) وای (بر برزخ) و (صد) وای بر (روز محشر) تو.
-
أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى 36
آیا آدمی میپندارد که او را مهمل (از تکلیف و ثواب و عقاب) گذارند (و غرضی در خلقتش منظور ندارند).
-
أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنَىٰ 37
آیا آدمی قطره آب نطفه نبود که (در رحم) ریزند؟
-
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ 38
و پس از نطفه خون بسته شد و آن گاه (خدایش به این صورت زیبای حیرت انگیز) آفرید و آراسته ساخت.
-
فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ 39
پس آن گاه از او دو صنف نر و ماده پدید آورد.
-
أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَىٰ أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَىٰ 40
آیا چنین خدای (با قدرت و حکمت) باز نتواند مردگان را زنده گرداند؟