سوره
الواقعة
-
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ 1
هنگامی که آن واقعه بزرگ (قیامت) واقع میگردد.
-
لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ 2
که در وقوعش هیچ کذب و جای هیچ شک و ریب نیست.
-
خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ 3
آن روز (قومی را به دوزخ) خوار و ذلیل کند و (طایفهای را به جنّت) سربلند و رفیع گرداند.
-
إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا 4
آنگاه که زمین شدید به حرکت و لرزه در آید.
-
وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا 5
و کوههای سخت متلاشی شوند.
-
فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا 6
و مانند ذرّات گرد در هوا پراکنده گردند.
-
وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً 7
و شما خلایق بر سه دسته مختلف شوید.
-
فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ 8
گروهی راستان، اصحاب یمین باشند که چقدر حالشان (در بهشت ابد) نیکوست!
-
وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ 9
و گروهی ناراستان، اصحاب شومی و شقاوتند که چقدر روزگارشان (در دوزخ) سخت است.
-
وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ 10
و (طایفه سوم) آنان که (مشتاقانه در ایمان) بر همه پیشی گرفتند و (در اطاعت خدا و رسول) مقام تقدم یافتند.
-
أُولَٰئِكَ الْمُقَرَّبُونَ 11
آنان به حقیقت مقربان درگاهند.
-
فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ 12
آنان در بهشت پرنعمت جاودانی متنعّمند.
-
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ 13
آنها جمعی بسیار از امم پیشینیان هستند.
-
وَقَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ 14
و عدّه قلیلی از متأخّران (یا بسیاری از مقدّمان امّت محمّد ص و قلیلی از مردم آخر زمان این امّت باشند).
-
عَلَىٰ سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ 15
آنان بر سریرهای زربفت مرصّع به انواع جواهر تکیه زنند.
-
مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ 16
همه (شادان) با یاران و دوستان رو به روی یکدیگر بر آن سریرهای عزّت مینشینند.
-
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ 17
و پسرانی زیبا که حسن و جوانیشان همیشگی و ابدی است گرد آنها به خدمت میگردند.
-
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ 18
با کوزهها (ی بلورین) و مشربهها (ی زرّین) و جامهای پر از شراب ناب.
-
لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ 19
نه هرگز از آنها (هر چه نوشند) دردسری یابند و نه مستی عقل و رنج خمار کشند.
-
وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ 20
و میوه خوش از هر چه برگزینند،
-
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ 21
و گوشت مرغان و هر غذا که مایل باشند،
-
وَحُورٌ عِينٌ 22
و زنان سیه چشم زیبا صورت،
-
كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ 23
که (در بهاء و لطافت) چون درّ و لؤلؤ مکنونند (بر آنها مهیّاست).
-
جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ 24
(این نعمتهای الهی) پاداش اعمال نیک آن بهشتیان است.
-
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا 25
نه آنجا هیچ حرفی لغو و بیهوده شنوند و نه به یکدیگر گناهی بربندند.
-
إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا 26
هیچ جز سلام و تحیّت و احترام هم نگویند و نشنوند.
-
وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ 27
و اصحاب یمین هم چه خوش روزگارند!
-
فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ 28
در سایه درختان سدر پرمیوه بیخار.
-
وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ 29
و درختان پربرگ سایهدار.
-
وَظِلٍّ مَمْدُودٍ 30
و در سایه بلند درختان.
-
وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ 31
و در طرف نهر آبهای روان زلال.
-
وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ 32
و میوههای بسیار.
-
لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ 33
که هیچ وقت منقطع نشود و هیچ کس بهشتیان را از آن میوهها منع نکند.
-
وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ 34
و فرشهای پربها (یا فراش و زنان زیبا).
-
إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً 35
که آنها را ما در کمال حسن و زیبایی بیافریدهایم.
-
فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا 36
و همیشه آن زنان را با کره گردانیدهایم.
-
عُرُبًا أَتْرَابًا 37
و شوهر دوست و با غنج و ناز و جوان و همسالان دلنواز.
-
لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ 38
این نعمتهای بهشتی مخصوص اصحاب یمین است.
-
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ 39
که جمعی از پیشینیان،
-
وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ 40
و جمعی از امت رسول آخر زمان هستند.
-
وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ 41
و اما اصحاب شومی و شقاوت (که نامه عملشان به دست چپ است) چقدر روزگارشان سخت است!
-
فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ 42
آنها در عذاب باد سموم و آب گرم باشند.
-
وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ 43
و سایهای از دود آتش دوزخ.
-
لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ 44
که نه هرگز سرد شود و نه خوش نسیم گردد.
-
إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ 45
این عذاب آنها را بدین سبب است که از این پیش به ناز و نعمت پرداختند.
-
وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ 46
و بر گناه بزرگ (شرک و عناد) لجاجت و اصرار داشتند.
-
وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ 47
و دایم میگفتند: آیا ما چون مردیم و خاک و استخوان پوسیده شدیم باز هم ما زنده میشویم؟
-
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ 48
و آیا پدران گذشته ما زنده خواهند شد؟
-
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ 49
بگو: البته تمام خلق اولین و آخرین،
-
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ 50
همه در وعده گاه روز معیّن محشر گرد آورده میشوند.
-
ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ 51
آن گاه شما ای گمراهان منکر (قیامت).
-
لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ 52
از درخت زقّوم تلخ دوزخ البته خواهید خورد.
-
فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ 53
تا آنکه شکم را از آن پر میسازید.
-
فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ 54
آنگاه همه از آب گرم جهنم بر روی آن میآشامند.
-
فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ 55
بدانسان از عطش، آن آب را مینوشید که شتران تشنه آب میآشامند.
-
هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ 56
این است طعام و شراب کافران در روز جزا.
-
نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ 57
ما شما را بیافریدیم پس چرا تصدیق نمیکنید؟
-
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تُمْنُونَ 58
آیا ندیدید (و به حقیقت در نیافتید) که نخست شما نطفهای (بیقدر و قابلیّت) بودید؟
-
أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ 59
آیا شما خود آن نطفه را (به صورت فرزند انسان) میآفرینید یا ما آفرینندهایم؟
-
نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ 60
ما مرگ را بر همه شما مقدّر ساختیم و هیچ کس بر قدرت ما سبق نتواند برد.
-
عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ 61
در اینکه شما را فانی کرده و خلقی دیگر مثل شما بیافرینیم و شما را به صورتی (در جهانی دیگر) که اکنون از آن بیخبرید برانگیزیم.
-
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ 62
و بیشک شما از نشأه اوّل خود آگاه شدید (که از عدم به وجودتان آوردیم) پس چرا متذکر (عالم آخرت) نمیشوید؟
-
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ 63
آیا دیدید تخمی را که در زمین میکارید؟
-
أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ 64
آیا شما آن تخم را میرویانید یا ما رویانندهایم؟
-
لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ 65
اگر ما بخواهیم کشت و زرع شما را خشک و تباه میسازیم تا با حسرت و ندامت به سخنان بیهوده پردازید.
-
إِنَّا لَمُغْرَمُونَ 66
(و گویید) که ما سخت در زیان و غرامت افتادیم.
-
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ 67
بلکه به کلی محروم گردیدیم.
-
أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ 68
آیا آبی را که شما مینوشید متوجهید؟
-
أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ 69
آیا شما آن آب را از ابر فرو ریختید یا ما نازل ساختیم؟
-
لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ 70
اگر میخواستیم آن آب را شور و تلخ میگردانیدیم، پس چرا شکرگزاری نمیکنید؟!
-
أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ 71
آیا آتشی که روشن میکنید مینگرید؟
-
أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ 72
آیا شما درخت آن را آفریدید یا ما آفریدیم؟
-
نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِينَ 73
ما آن را مایه پند و عبرت و توشه مسافران (کوه و بیابان عالم) گردانیدیم.
-
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ 74
پس (ای رسول) به نام بزرگ خدای خود تسبیح گو.
-
فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ 75
سوگند به مواقع نزول ستارگان (یا آیات کریمه قرآن).
-
وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ 76
و این سوگند اگر بدانید بسی سوگند بزرگی است.
-
إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ 77
که این قرآن کتابی بسیار بزرگوار و سودمند و گرامی است.
-
فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ 78
که در لوح محفوظ سرّ حق مقام دارد.
-
لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ 79
که جز دست پاکان (و فهم خاصّان) بدان نرسد.
-
تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ 80
تنزیلی از پروردگار عالم است.
-
أَفَبِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ 81
آیا با این سخن (آسمانی) باز انکار و نفاق میورزید؟
-
وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ 82
و بهره خود را تکذیب آن قرار میدهید؟
-
فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ 83
پس چرا هنگامی که جان کسی به گلو رسد.
-
وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ 84
و شما وقت مرگ (بر بالین آن مرده حاضرید و او را) مینگرید.
-
وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَٰكِنْ لَا تُبْصِرُونَ 85
و ما به او از شما نزدیکتریم لیکن شما بصیرت ندارید.
-
فَلَوْلَا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ 86
پس چرا اگر حیات به دست شما و طبیعت است و شما را آفرینندهای نیست.
-
تَرْجِعُونَهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ 87
روح را دوباره به بدن مرده باز نمیگردانید اگر راست میگویید؟
-
فَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ 88
پس (بدانید آن که بمیرد) اگر از مقربان درگاه خداست.
-
فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ 89
آنجا در آسایش و نعمت و بهشت ابدی است.
-
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ 90
و اگر از اصحاب یمین است.
-
فَسَلَامٌ لَكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ 91
پس (وی را بشارت دهید که) تو را (از هر رنج و درد و الم) ایمنی و سلامت است.
-
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ 92
و اما اگر از منکران و گمراهان است.
-
فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ 93
نصیبش حمیم جهنم است.
-
وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ 94
و جایگاهش آتش دوزخ است.
-
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ 95
این (وعد و وعید) البته یقین و حق و حقیقت است.
-
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ 96
پس به نام بزرگ خدای خود تسبیح گوی.