اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَهٌ وَ لاَ نَوْمٌ
1
خداست که معبودي جز او نيست؛ زنده و برپادارنده است؛نه خوابي سبک او را فرو ميگيرد و نه خوابي گران
لَّهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ
2
آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است، از آنِ اوست
مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ مَا خَلْفَهُمْ
3
کيست آن کس که جز به اذن او در پيشگاهش شفاعت کند؟آنچه در پيش روي آنان و آنچه در پشت سرشان است مي داند.
وَ لاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء
4
و به چيزي از علم او، جز به آنچه بخواهد، احاطه نمي يابند.
وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ وَسِعَ کُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضَ وَ لاَ يَوُودُهُ حِفْظُهُمَا
5
کرسي او آسمانها و زمين را در بر گرفته، و نگهداري آنها بر او دشوار نيست و اوست والاي بزرگ.
لاَ إِکْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ
6
در دين هيچ اجباري نيست. و راه از بيراهه بخوبي آشکار شده است.
فَمَنْ يَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُومِن بِاللّهِفَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَهِ الْوُثْقَيَ لاَ انفِصَامَ لَهَاوَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
7
پس هر کس به طاغوت کفر ورزد، و به خدا ايمان آورد.به دستاويزي استوار، و خداوند شنواي داناست.که آن را گسستن نيست، چنگ زده است.
اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَي النُّوُرِ
8
خداوند سرور کساني است که ايمان آوردهاند.
وَالَّذِينَ کَفَرُواْ أَوْلِيَآوُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَي الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
9
و [لي] کساني که کفر ورزيدهاند، سرورانشان [همان عصيانگران=] طاغوتندآنان را از تاريکيها به سوي روشنايي به در ميبرد که آنان را از روشنايي به سوي تاريکي ها به در مي برند.آنان اهل آتشند که خود، در آن جاودانند.